۵ رشته پزشکی در ایران باستان

۱- آشو پزشک (آشو بئشزو): که از واژهٔ آشو به معنی پاک گرفته شدهاست و برابر با دانش بهداشت است. یعنی با رعایت پاکی و پاکیزگی بیماران را درمان و از پیدایش بیماریها جلوگیری و پیشگیری میکردهاند.

۲- دادپزشک (داتو بئشزو): که از واژه داتو به معنای عدل و داد گرفته شدهاست و برابر با پزشکی قانونی است. در این رشته، با قوانین و دستورهای ویژهای سروکار داشتهاند.

۳- کاردپزشک (کارتو بئشزو): که از واژه کارتو به معنی کارد گرفته شدهاست و برابر با جراح است.

۴- ارور پزشک (اورورو بئشزو): که از واژه ارور به معنی گیاه گرفته شدهاست و برابر با پزشک داروساز است. این گروه از پزشکان با داروهای گیاهی سر و کار داشته و آنها را میشناختهاند و برای درمان به بیماران تجویز میکردهاند.

۵- مانتره پزشک (مانترو بئشزو) که از واژه مانتره به معنی سخن مقدس و آسمانی گرفته شدهاست و به نوعی برابر با روانپزشک است. این گروه با خواندن آیات کتاب آسمانی و ذکر و دعا، بیماران را درمان میکردهاند.